Głos z przeszłości

 Miałam 45 lat kiedy usłyszałam, że mam raka piersi i to takiego niezbyt fajnego. Jako urodzona optymistka wiedziałam, że niedługo umrę i zastanawiałam się, co mogłabym przekazać moim dzieciom. Miałam w głowie, że powinnam napisać jakieś listy, na różne okazje. Odkładałam to, bo ciągle żyłam i to nawet byłam coraz zdrowsza, szok. Ale zaczęłam pisać bloga i na początku z tyłu głowy miałam, że to będzie też dla dzieci. 

Nie każdy ma to szczęście, żeby wiedzieć, że odchodzi i pomyśleć, czy i jak chce zostawić jakieś słowa swoim bliskim.  Bo zawczasu nie bardzo da się to zrobić. Inne myśli mam dzisiaj w głowie. Inne będę miała za rok czy 10 lat.

Filmy są może i lepsze? Bo głos to coś, co szybko umyka z pamięci. Po śmierci taty do mnie dotarło, że starych ludzi się nie filmuje. A potem nie ma jak wrócić do tego, jak się ruszali, jak się wypowiadali...

Tak czy siak. 

Obyśmy mieli szansę na pożegnanie i pozostawienie czegoś osobistego naszym bliskim.

Cdn