Słowo na niedzielę

 Może trochę nietypowo. Ale ten wiersz ks.Twardowskiego mnie zachwycił.   

"Na rekolekcjach nie strasz śmiercią

bo po co

Za oknami bór pachnie żywicą,

pszczoły z pasiek się złocą

w abecadłach dzieci oczy mrużą

Nie dręcz babek, dziadków czcigodnych,

oblubieniec w kapeluszach modnych

rozmodlonych przed poślubną podróżą

Mów o częstej komunii z Chrystusem

złotych sercach bijących w ukryciu,

z katechizmu o cnotach najprościej,

i że grzechy przeciwko nadziei

są tak ciężkie jak przeciw miłości

Nie o śmierci mów z ambony o życiu

O żonie szukającej z lampą w ręku

igły zagubionej w ciemny wieczór,

żeby mąż nie miał skarpet podartych-

wczesnej wiosny na piętach nie czuł

Jak najwięcej o dobrych uczynkach,

o gościnnych domach, poświęceniu,

o Jezusie na naszych ołtarzach

tak samotnym w każdym Podniesieniu

I błogosław kaznodziejską dłonią

babciom, starcom, młodzieńcom i pannom

wszystkim dzieciom, co się w berka gonią,

zimą tęskniąc za łyżwami i sanną"

Jan Twardowski, "Do kaznodziei"

Taki Kościół kiedyś poznałam. W takim się zakochałam. Za takim Kościołem tęsknię.

PS.Nie musicie komentować. Zwłaszcza jeśli by to były wredne komcie.