Świniak

Jak wybuchł stan wojenny, a była to niedziela roku pamiętnego, pierwszą reakcją moich rodziców  było, że trzeba przygotować sie na wojne i zrobić adekwatne zapasy. W tym celu moja mama wysłała mnie nieletnią i tatę na wieś po świniaka. Pojechaliśmy w poniedziałek, pociągiem, jako że było można jeszcze jechać bez przepustek. Wieś była dość odległa, zima była bardzo zimna, moje rękawiczki wziełą sobie nichcący koleżanka, która nie wiedziałam gdzie mieszka. Do dziś pamiętam jak zmarzły mi ręce w lichych erzacach. Zwłaszcza, że wszystko kursowało, że pożal się Panie Boże.
Ale świniak pocięty i troskliwie pozawijany w komunistyczne gazety dojechał szczęśliwie do domu przeznaczenia i spełnił swoja wiekopomną rolę :P
Tak mnie OSTRE natchnęło wspominkowo :)))

Dla zorientowanych -uznano, że się nadam i w żyłe wlali. Przedprzedostatni raz...
Ament