początki

Wczorajsze ogldąanie filmików przypomniało mi początki emigracji. Ponad 15 lat temu wyjechaliśmy z Polski i to do bardzo egzotycznego Luksemburga. Przeciętny Europejczyk bardzo mało tak naprawdę wie o tym kraju.
Piotrek i Zosia byli mali, Mąż w nowej sytuacji zapracowany i zestresowany. Nikogo nie znałam. Nie było internetu, organizacji skupiających expatów, telefony do Polski bardzo drogie. Rzeczywistość wtedy rózniła sie od polskiej niesłychanie. Musiałam nauczyć posługiwać się kartą kredytową i bankomatową z minuty na minutę ( pamiętam jak koniecznie chciałam włożyć kartę do otworu z którego wychodzi kwitek ), bo w Polsce jeszcze ich nie było!
Oczywiście z moim szczęściem od razu pojawiła sie w moim życiu Beverly, która wzięła za łapkę i pokazała wszystko co trzeba w okolicy. Chociaż miałam kryzys wiary przez nią, bo wiedząc, że ma zadzwonić następnego dnia i że jest Angielką, modliłam sie cała noc, żeby nie zadzwoniła, bo jak ja ją zrozumiem ( mój angielski był baardzoo teoretyczny)!!! Pan Bóg mnie nie wysłuchał,  Beverly zadzwoniła i jakoś poszło.
O przygodach językowych w Wielkim Księstwie to chyba trzeba następnego posta wysmażyc:)

Pierwszą Polką,  jaką poznałam byla Hania. Bardzo bliska sercu memu osoba. Należy do tej grupy moich przyjaciół, którzy nie wystraszyli sie mojej choroby, zawsze w kontakcie, zawsze wspierająca, BYŁA przy mnie.
Kto przeżłył, wie, co to znaczy.