Lori, czyli szczęścia do ludzi kontynuacja

Lori poznałam 15 lat temu, nasi najstarsi synowie sie zaprzyjaznili, mieli po kilka lat. Dwa lata pózniej wszyscy wrócili do swojej Ameryki a mój P mimo, że towarzyski i zawsze wśród kolegów, nigdy nie wyróżnił żadnego tak jak Tonyego.
Utrzymywaliśmy kontakt cały czas, raz nawet odwiedziliyśmy ich w USA, oni kilka razy nas odwiedzili. Gdy Lori dowiedziała się o moim raku, bardzo sie przejeła, przysłała paczke z przydatnymi drobiazgami do szpitala, a przede wszystkim postanowiła do końca leczenia przysyłać mi co tydzień realną kartę pocztową. A pod wpływem moich wieści poszla w listopadzie na mammografię. Nic nie wykazała. A kilka miesięcy póżniej - bach! guzy w obu piersiach, jeden 5cm, obustronna mastektomia. Jak zobaczyłam kilka tygodni temu jej łysą głowę na Skypie to aż mi się serce ścisnęło. I ciągle nie umiem uwierzyc w ten zbieg okolicznocśi!

A teraz anegdota o mojej pochemicznej pamięci.
Postanowiłam zrobić na drutach czapke dla Lori. Ona haftuje, ma w ogóle talenty manualne, i wiedziałam że doceni reczną robotkę. Wzięłam zatem koszyk z włóczkami, żeby zabrać się do roboty iii, ha! okazało się że jakieś 4 tygodnie wcześniej zrobiłam jej te czapkę!!!!Leżała w koszyku i czekała na wysłanie....

No proszę, ktoś ma zamiar przebić takie roztargnienie swoją historią??