Dzikie lata dziewięćdziesiąte, bolesny 21 wiek

 Pamiętam z lat 90 jak w Warszawie wybuchały bomby i zabijali ludzi.

To były porachunki mafijne. Tuż koło mojego bloku w restauracji wybuchła raz bomba a ja byłam sama na zakupach, w domu mąż z małym jeszcze bardzo pierworodnym. Ulica  obstawiona policją, trudno było wrócić do domu. Jak ja się o nich wtedy bałam!!

Zamach w Krakowie bardzo mnie poruszył ale nie zszokował.  Ja już od dziesięcioleci przejmuję się zamachami. Madryt,Paryż, Londyn, Berlin , Bruksela. Mam wszędzie tam znajomych. Jedna M opowiadała mi o znajomym, który przeżył w Bataclan. Nie do zapomnienia opowieść. W Polsce ludzie mało się tym przejmowali w gruncie rzeczy. To jest daleko i oczywiście te zamachy to czarni i araby

Nie zrozumcie mnie źle. Bardzo się przejęłam. Ale chce mi się powiedzieć, witajcie w moim świecie. Betonowych zapór na masowych imprezach które już w ogóle nie szokują.

I można po czymś takim wrócić do normalności. Zwykłego życia. Codziennych problemów.  Żyć swoim życiem. Pójść na kurs pierwszej pomocy. I jak się zachowywać w razie ataku.

A co do troli to nieustannie jest mi ich żal.