Szwagier

Rok temu inaczej szykowałam się do Swiąt.

Zmuszałam ciało do ruchów a umysł do skupienia na czymś innym niż złe samopoczucie i gad. Nie przeszkadzało mi, że spędzamy Wigilię w mocno okrojonym składzie, bo przecież i tak jest nas cała piątka, a ostatnie co mi się marzyło to goście. Jedyne czego pragnęłam, to żeby czas płynął szybciej, żebym miała to potworne samopoczucie za sobą.

Natomiast wielką niespodziankę zrobił nam brat męża. Przyleciał dosłownie na kilka godzin, dwa dni przed Wigilią, z walizką pełną światecznych wiktuałow i upominków. Ale przede wszystkim przywiózł siebie. I swoją troskę. Wzruszam się za każdym razem jak to sobie przypominam (kap). Cały czas z wielką życzliwością i uwagą interesuje się postępami w leczeniu, moim samopoczuciem.
(Kap, kap, kap..)

Tymczasem pomykam do kuchni robić farsz do uszek i kręcić mak!