blisko nie będzie

Nie dojrzałam do pisania o tych bliskosiężnych planach.
Moze zbyt intymne?

Dziś mija rok od dnia, w którym dostałam pierwszą chemię. Poszłam do szpitala z całkiem dobrym nastawieniem, nie bałam się, wręcz pragnęłam tej trucizny wierząc głęboko, ze to lekarstwo w 100%  zabijające co trzeba. Żal mi tej utraconej juz naiwnosci, wprawdzie troszkę z niej zostało, ale już wiem więcej o chorobach nowotworowych.

Mam czterdzieści sześć lat, czuje sie oczywiście jak młoda bożka, w ogóle nie mam problemu z upływającym czasem. Ciekawe jest, że tak różnie odbieramy słowo Starość, w zależności od tego ile mamy sami lat.
Lucha mnie natchnęła i przypomniała mi się anegdota.
Byłam na pewnym weselu rodzinnym. Impra udana nad wyraz. Niestety dzień po weselu dzwoni do mnie moja kuzynka mowiąc, że stało sie nieszczęście i nagle zmarł pewnien gość weselny. Pytam, a ile miał lat? Ano nie wiem, mowi M, ale chyba stary, przecież to chrzestny panny młodej był.
A ja jestem matką chrzestną M he he he he.

Śmiejemy sie z tego z M do dziś, choc czas płynie tylko w jedną stronę.
Nie żal mi upływającego czasu.
Żal mi czasu, który , być może, być może, nigdy nie nadejdzie.


Umarla Ewa